KÖKENİ

1880'li yıllar, ağırlıklı olarak kol emeğinin kullanıldığı ve çalışma şartlarının çok kötü olduğu yıllardı. Küçük çocukların karın tokluğuna çalıştırılması ve 14-15 saate kadar varan iş günleri söz konusuydu. 

Şirketler eşi görülmemiş bir hızla büyürken, işçiler, işyeri güvenliği, sağlık koşulları, örgütlenme ve grev gibi en temel haklarını dahi tanımayan bir siyasi ve hukuki sistem ile karşı karşıyaydılar. 

1881 yılında yarım milyon işçiyi temsilen kurulan Örgütlü Meslek ve Emek Birlikleri Federasyonu
"8 saatlik iş günü" mücadelesini ülke geneline yaymak ve işçilerin kararlılıklarını göstermek amacıyla mücadeleyi yükseltti.

ABD'nin şikago kentinde 40 bin tekstil işçisinin gerçekleştirdiği eylem kanla bastırıldı. Aynı kentte, bir fabrikada 8 saatlik işgünü için greve çıkan 1400 işçi işten atıldı. Aynı tarihlerde greve çıkanlara ateş açıldı ve 4 işçi yaşamını yitirdi. 

Saldırılar, mücadele ateşini söndürmedi, aksine körükledi. ABD ve Kanada'da sendikalar ve diğer örgütlerin yükselttiği mücadele sonucu 1 Mayıs 1886'da yaklaşık 350 bin işçi greve çıktı. Tarih işçi sınıfının böylesine örgütlü ve kararlı tepkisine ilk kez tanık oluyordu. Tüm ülkede yaşam durdu. İşçiler üretimden gelen güçlerini kullanıyordu. 

İşçilerin bu topyekün isyanı, işverenlerin tepkisini çekti. Chicago'da greve çıkan 40 bin işçinin eylemini bastırmak için, saldırılar düzenlendi. ışverenler grev kırmak için sokak çeteleriyle anlaştı. Sokak çeteleri bir taraftan işçilere saldırıyor, bir taraftan da grev kırıcılığı yapıyordu. Grevci işçilerle sokak çeteleri arasında çıkan kavga sırasında, polisin işçilerin üzerine ateş açması sonucu 4 işçi yaşamını yitirdi.

Hükümet ve işverenler, işçi eylemini kolay kolay içlerine sindiremiyordu. 1 Mayıs sonrası işten atmalar, baskılar yoğunlaştı. Olaylara neden oldukları gerekçesiyle 8 işçi hakkında idam istemiyle dava açıldı. İşçiler idam cezasına çarptırıldı.

Dört yiğit işçi önderi Albert PERSONS, Adolph FISCHER, George ENGEL ve August SPIES, 1 Mayıs 1886 yılında 8 saatlik iş günü mücadelesinde önderlik yaptıkları için idam edildi. 

Albert PERSONS isimli işçi, özür dileme şartıyla affedileceğinin söylenmesi üzerine, mahkeme heyetinin karşısında tarihe geçecek sözlerini söyledi: "Bütün dünya biliyor suçsuz olduğumu. Eğer asılırsam cani olduğumdan değil, emekçi olduğumdan asılacağım." 

İşçi önderlerinin cenaze törenine yüz binlerce insan katıldı. ABD'de yaşanan bu olaylar uluslararası işçi örgütlerini harekete geçirdi. II. Enternasyonal 1889'da Paris'te düzenlediği kongrede, Amerikan işçilerinin mücadelesini desteklemek amacıyla dünya çapında gösteriler düzenledi. 1890'dan başlamak üzere 1 Mayıs'ı da, "Uluslararası Birlik, Mücadele ve Dayanışma Günü" olarak kabul etti.


TÜRKİYE'DE 1 MAYIS'LAR

Anadolu'da 1 Mayıs ilk kez Osmanlı döneminde, 1905 yılında İzmir'de kutlandı. Bunu 1909 Üsküp kutlaması izledi.

İstanbul'da ilk kez 1 Mayıs kutlaması 1910'da yapıldı. 

1920 1 Mayısı'nda ışgal idaresinin ve Osmanlı hükümetinin yoğun baskılarına karşın 1 Mayıs İşçi Bayramı olarak kutlandı. İşçiler Haliçten başlayarak Karaköy üzerinden Beyoğlu'na kadar bir yürüyüş yaptılar ve "Bağımsız Türkiye" yazılı bir pankart taşıdılar. 

1921'in 1 Mayısı'nda İstanbul'un hemen tüm işçileri, özellikle şirket-i Hayriye, Seyrü Sefain, Haliç ıdaresi ve Tramvay şirketi çalışanları 1 Mayıs'ı kutladılar. 

1923 1 Mayısı'nda çok sayıda yerli ve yabancı işletmede çalışan işçiler greve çıktı. İşçi taleplerinin arasında, "yabancı şirketlere el konulması, 1 Mayıs'ın resmen işçi bayramı olarak tanınması, sekiz saatlik işgünü, hafta tatili, serbest sendika ve grev hakkı" vardı ve birçok işçi tutuklandı. 

Cumhuriyet Sonrası 

1924 1 Mayısı'nı "İşçi Bayramı" olarak kutlayan işçilerin bu eylemi engellenmek istendi. Sekiz saatlik işgünü için bildiri dağıtan birçok işçi tutuklandı. 

1925 yılında çıkarılan Takrir-i Sükun Kanunu sonrasında kutlamalara izin verilmedi ve 1935 yılına kadar hemen hemen her yıl ancak gizli kutlanabildi. 1 Mayıs'ın bundan sonraki tarihi "yasak" larla yazıldı. 

1935 yılında çıkarılan "Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanun" adıyla çıkarılan düzenleme ile "Bahar ve Çiçek Bayramı" olarak genel tatil günlerine dahil edildi. 

27 Mayıs 1960' dan sonra da "yasaklar" yaşandı. Toplu Sözleşme, Grev ve Lokavt Kanunu'nun kabul tarihi olan 24 Temmuz, işçi sınıfına 1 Mayıs'ın yerine bayram olarak dayatıldı. Ancak bu girişimlerin hepsi, kararlı mücadeleler sonucu geri döndü. 

Görkemli 1 Mayıslar

En kitlesel 1 Mayıs, 1976'da kutlandı. Bu miting DİSK'in öncülüğünde Taksim Meydanı' nda yapıldı. O gün Taksim Meydanı' nı 400 bin emekçi doldurdu. 

Bu yüzden 1977 yılındaki gösterilerin daha bir görkemli kutlanmasından tedirgin olan kesimler bulunmaktaydı... Ama herşeye rağmen Taksim Alanı'na beşyüzbin emekçinin akması engellenemedi... Saat 14.30'da başlayacak olan kutlamalar için alan, sabahın erken saatlerinde itibaren dolmaya başladı. İşçiler, emekçiler, öğrenciler, kadınlar, çocuklar... bayramlarına sahip çıkmış, coşkularını donanmış ve alanları özgür ruhlarıyla doldurmaya başlamıştı. Taksim alanında, iğne atsan yere düşmeyecek bir katılım vardı. Dönemin DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler'in konuşmasının sonlarına doğru, çevredeki binalardan halkın üzerine ateş açıldı. Yaşanan paniğin ardından 37 insanımız yaşamını yitirdi ve 200'den fazla yaralı vardı. 

1978 yılında, önceki yıl yitirilen 37 insanın acısını içinde yaşayan yüzbinler yine Taksim Alanı'ndaydı... 

1979 yılında Sıkıyönetim Komutanlığı İstanbul'da mitinge izin vermedi. İzmir Konak Meydanı'nda kutlandı. 

80 sonrası 12 Eylül Askeri darbesinin yasaklar zincirinde 1 Mayıs da yer alıyordu. Böylece yeni bir yasaklı dönem başladı. Ama tüm yasaklara rağmen; kısa süreli iş bırakmalar, bayramlaşmalar ve bildiri dağıtılması gibi etkinliklerle, bu onurlu günün anısının belleklerden silinmesine izin verilmedi... 

1987: 7 yıllık aradan sonra sendikalar öncülüğünde bazı milletvekilleri, aydın, sanatçı ve bilim adamları ile birlikte yaklaşık 1000 kişilik bir grup Taksim Anıtı'na 1 Mayıs şehitlerini anmak üzere çelenk bırakmak istediler. Polis sadece milletvekillerinin araçla anıta ulaşmasına izin verdi. 

1989: Taksim'de biraraya gelen kitleye saldırıldı. Mehmet Akif Dalcı isimli bir işçi yaşamını yitirdi. 

1990: Yine Taksim'e yürümek isteyenlere izin verilmedi. Çıkan çatışmada İTÜ Öğrencisi Gülay Beceren felç oldu. 

1996: 1980 sonrasının en kitlesel mitingi gerçekleştirildi. Kadıköy'ü dolduran yaklaşık 150 bin insan toplandı ama yine açılan ateş sonrası 3 kişi yaşamını kaybetti.

Bütün halkımızı, emek dostlarını, özgür ve demokratik bir ülke özlemi içinde olan herkesi 1 Mayıs'a davet ediyoruz.

İNSANCA YAŞAM, İNSANCA DÜZEN İÇİN 
HALKLARIN KARDEŞLİĞİ ve BİRARADA YAŞAMAK İÇİN 
YOKSULLUK, ADALETSİZLİK VE SÖMÜRÜYE KARŞI 
PARASIZ EĞİTİM, PARASIZ SAĞLIK İÇİN 
İŞSİZLİK, ÖZELLEŞTİRME VE TAŞERONLAŞTIRMAYA KARŞI 
İŞÇİLERİN, EMEKÇİLERİN ve EZİLENLERİN BİRLİĞİ İÇİN 
1 MAYIS 1977 KATLİAMI DOSYASININ AÇILMASI İÇİN 
1 MAYIS'IN RESMİ TATİL İLAN EDİLMESİ İÇİN 
1MAYIS TA ALANLARADAYIZ...


TURİZM ÇALIŞANLARI DERNEĞİ

NEDEN TURİZM ÇALIŞANLARI DERNEĞİ

Turizm, Antalya’da beş yüz bin, Türkiye genelinde iki milyonun üzerinde işçi istihdam eden, ülkemizde tarım alanından sonra en çok insanı barındıran bir sektördür. Otel, restoran, bar, cafe, pansiyon, seyahat acentesi, alışveriş merkezi, turizm merkezlerinde açılan yüzlerce eczaneler, doktorlar, özel hastaneler, otel inşaatları, esnaf ve sanatkârları ile doğrudan ve dolaylı en az on milyon kişinin yaşam mücadelesini sürdürdüğü dev bir alandır.

2009 yılında Ülkemizi ziyaret eden Turist sayısı 27 milyon kişi olup ülkemize bıraktıkları döviz, 21 milyar dolar olarak kayıtlara geçmiştir.2020 yılına 60 milyon Turist, 60 milyar dolar turizm gelir hedefi hayal değildir.

Buna rağmen turizm çalışanlarının yaşam ve çalışma koşulları bu bahsedilen büyüklüklerle yakışır bir düzeyde olmaktan çok uzaktır ve her geçen gün daha da bozulmaktadır.

Dünya pazarları ile rekabet edelim derken, sürekli fiyatları aşağı çekmek işçilerin ücretlerini de, hizmet kalitesini de, sunulan yiyecek-içeceklerin kalitesini de aşağı çekmeyi de zorunlu kılmaktadır. Bu da bir sonraki yıl fiyatları tekrar aşağı çekme ihtiyacı doğurmaktadır. Bu kısır döngüden ülke ve sektör olarak çıkılmak zorundadır.

Biz yılların turizm işçileri “bu alanda çalışanların yaşam ve çalışma koşullarına ne gibi bir katkı sağlayabiliriz?” diye düşündüğümüzde çözümü TURİZM ÇALIŞANLARI DERNEĞİNDE bulduk. Turizm işçileriyle, eş ve çocuklarının yaşam ve çalışma koşullarını Sizlerin de katkı ve katılımı ile oluşturmakta olduğumuz, örgütlü gücümüze dayanarak iyileştirmek amacındayız.

“BEN BU DERNEKTEN NE KAZANACAĞIM?” veya “BU DERNEK BANA NE VERECEK?” diye düşündüğümüzde, aşağıdakiler amaçlarımız ve kazançlarımız olacaktır.

-Ülkede turizm politikaları belirlenirken çalışanların, talep ve önerilerinin, hayata geçirilmesini sağlamak,

-Ülke turizminde kalitenin ve fiyat politikalarının yükselmesine katkı vermek,

-Ülkemizi her yıl ziyaret eden milyonlarca turistin memnuniyetine ve ülkemizi sevmeklerine, mutlu ayrılmalarına katkıda bulunmak,

-Turizmin ülkemizde işçi ve yatırımcılara daha verimli ve sürdürülebilir olmasını sağlamak,

-Çalışanların eğitim ve nitelik düzeyini yükselterek emeklerini daha değerli ve ücretlerini daha yüksek hale getirebilmek,

-Bilgi havuzu oluşturarak eleman arayanlar ile iş arayanları buluşturmak,

-Ellerine geçen ücret ve kazançlar ile satın alabileceklerini arttırabilmek,

-Çalışanların kendilerine, eş ve çocuklarına dershane, kurs ve okullar açmak,

-Kadın işçilerin doğum sonrası çalışmalarını rahatlatan kreş, anaokulu, etüt evi ihtiyaçlarını ekonomik hale getirmek,

-Belediye, kamu kurum ve sivil toplum örgütleriyle işbirliği yaparak tek başımıza yapamayacağımız büyük toplumsal projeler üretmek.

-Birleşmiş Milletler Teşkilatı, Dünya Çalışma Örgütü (ILO) 1991 yılından bu yana 172 sayılı sözleşme ile turizm çalışanlarının çalışma ve yaşam koşullarını tüm dünyada iyileştirmeye çalışıyor. Ülkelere önerilerde bulunuyorlar. Bu anlamda “27 EYLÜL DÜNYA TURİZM ÇALIŞANLARI GÜNÜ” ilan edilmiştir.20 yıldır ve tabi ki ondan çok daha önce başlamış olan bu çalışmalara bizler de katılmalıyız.

- Dünyada ve Ülkemizde tüm turizm işçilerinin ekonomik ve sosyal olarak çok daha iyi koşullardan yararlanmalarını ve çalışmalarını sağlamak için örgütlü ve dayanışma içinde olmak zorundayız. Onurlu insan ve çağdaş insan örgütlü insandır. Bunu sağlamak için hadi el ele, hadi dayanışmaya, hadi TURİZM ÇALIŞANLARI DERNEĞİNE.

PANEL

ANTALYADA TURİZMİN VE TURİZM ÇALIŞANLARININ

SORUNLARI VE ÇÖZÜM ÖNERİLERİ.

YER: AKM PERGE SALONU

SAAT:13.00 17.00

TARİH: 4 NİSAN 2010 PAZAR

İletişim: Derneğimizin merkezi. Anafartalar Cad.

Saraçoğlu İş Merkezi. No:78/14 Muratpaşa ANTALYA

Tel: 242 244 69 96